Kubek – Turkusowy Brzeg

Wyobraź sobie, że trzymasz w dłoniach kawałek wybrzeża po burzy.
Dół kubka to głęboka, matowa zieleń morska – gęsta, spokojna, jakby ktoś zatrzymał wodę w glazurze. Nad nią biegnie linia horyzontu: surowa, kremowa glazura z rdzawymi i brązowymi plamami, które wyglądają jak rozbity piasek i wodorosty przyniesione falą. Żadnych ozdób, żadnych poprawek – tylko to, co samo wyszło w piecu.

Bez uchwytu. Bo taki kubek trzyma się obiema dłońmi, jakby się go pilnowało. Ciepło przenika powoli, a palce same znajdują wygodne miejsce na ściance.